خواستگاري خر

خري آمد بسوي مادر خويش بگفت مادر چرا رنجم دهي بيش 
برو امشب برايم خواستگاري اگر تو بچه ات را دوست داري 
خر مادر بگفتا اي پسر جان تو را من دوست دارم بهتر از جان 
ز بين اين همه خرهاي خوشگل يکي را کن نشان چون نيست مشکل 
خر از شادماني جفتکي زد کمي عرعر نمود و پشتکي زد 
بگفت مادر به قربان نگاهت به قربان دو چشمان سياهت 
خر همسايه را عاشق شدم من به زيبائي نباشد مثل او زن 
بگفت مادر برو پالان به تن کن برو اکنون بزرگان را خبر کن 
به آداب و رسومات زمانه شدند داخل به رسم عاقلانه 
دو تا پالان خريدند پاي عقدش يه افسار طلا با پول نقدش 
خريداري نمودند يک طويله همانطوري که رسم است در قبيله 
خر عاقد کناب خود گشائيد وصال عقد ايشان را نمائيد 
دوشيزه خر خانم آيا رضائي به عقد اين خر خوش تيپ در آيي 
يکي از حاضرين گفتا به خنده عروس خانم به گل چيدن برفته 
براي بار سوم خر بپرسيد که خر خانم سرش يکباره جنبيد 
خران عرعر کنان شادي نمودند يونجه کام خود شيرين نمودند

---

شعر برای مرغ 

مرغ ،آهنگ جدایی ساز کرد
ناگهان از سفره ام پرواز کرد

از فراقش قلب بشقابم شکست
قاشق و چنگال من در غم نشست

دید او فیش حقوقم را مگر؟
کاین چنین از پیش من بگرفت پر

مرغکم رفتی تو از پیشم چرا
کردی از پیش خودت کیشم چرا

من به تو خیلی ارادت داشتم
حشر و نشری با کبابت داشتم

خاطراتت مانده در کنج اجاق
سوخت قلب دیگ تفلون از فراق

ران و بال و سینه ات یادش بخیر
قلب چون آیینه ات یادش بخیر

با سس قرمز چه زیبا می شدی
خوب و دلچسب و دلارا می شدی

ای فدای ژامبون رنگین تو
سوپ های داغ و آن ته چین تو

ناز کم کن پیش ماها هم بیا
لطف کن ،یک شام، اینجا هم بیا

دستمان از گوشت دور است ای نگار
پس تو دیگر اشکمان را در نیار

زندگی بی تو جهنم می شود
سکته ،اسبابش فراهم می شود

ای فدای قُد قُدایت باز گرد
این دل و جانم فدایت باز گرد

بی تو باور کن که مردن بهتر است
از جهان تشریف بردن بهتر است

از خر شیطان بیا پایین عزیز
عشوه کم کن ،زهر در جامم مریز

تازگی از دیگران دل می بری
هرکه بامش بیش ،با او می پری

در نبودِ هیکل زیبای تو
دلخوشم با سنگدان و پای تو

پس چه شد آن بال های خوشگلت
لک زده است این دل برای شنسلت

ذهن یخچالم پُر است از یاد تو
بازگرد ای خوشگل تو دلبرو

تخم خود را لا اقل از ما نگیر
تا که با خاگینه اش گردیم سیر 

---

شاهنامه

كنون رزم Virus و رستم شنو دگرها شنيدستي اين هم شنو 
كه اسفنديارش يكي Disk داد بگفتا به رستم كه اي نيكزاد 
در اين Disk باشد يكي فايل ناب كه بگرفتم از Site افراسياب 
چنين گفت رستم به اسفنديار كه من گشنه نون سنگك بيار 
جوابش چنين داد خندان طرف كه من نون سنگك ندارم به كف 
برو حال مي كن بدين Disk, هان! كه هم نون و هم آب باشد در آن 
تهمتن روان شد سوي خانه اش شتابان به سوي رايانه اش 
چو آمد به نزد Mini Tower اش بزد ضربه بر دكمه ي Pawerاش 
دگر صبر و آرام و طاقت نداشت مر آن Disk را در Drive اش گذاشت 
نكرد هيچ صبرو نداد هيچ لفت يكي List از Root ديسكت گرفت 
درآن Diskديدش يكي File بود بزد Enter آنجا و اجرا نمود 
كزان يكDemo شد پس از آن عيان ابا فيلم و موزيك و شرح و بيان 
به ناگه چنان سيستمش كرد Hang كه رستم در آن ماند مبهوت و منگ 
چو رستم دگر باره Reset نمود همي كرد Hang و همان شد كه بود 
تهمتن كلافه شد و داد زد ز بخت بد خويش فرياد زد 
چو تهمينه فرياد رستم شنود بيامد كه ليسانس رايانه بود 
بدو گفت رستم همه مشكلش وز آن Disk و برنامه خوشگلش 
چو رستم بدو داد قيچي و ريش يكي ديسك Bootable آورد به پيش 
يكيToolkit اندر آنDisk بود بر آورد آن را و اجرا نمود 
همي گشت Hard,Toolkit اندرش چو كودك كه گردد پي مادرش 
به ناگه يكي رمز Virus يافت پي حذف امضاي ايشان شتافت 
چو Virus را نيك بشناختش مر از Boot Sictor برانداختش 
يكي ضربه زد بر سرش Toolkit كه هر Byte آن گشت هشتاد Bit 
به خاك اندر افكند Virus را تهمتن به رايانه زد بوس را 
چنين گفت تهمينه با شوهرش كه اين بار بگذشت از پل خرش 
دگر باره اما خريت مكن ز رايانه اما تو صحبت مكن 
قسم خورد رستم به پرر نگيرد دگر Disk از اسفنديار

---

حافظ

نيمه شب پريشب گشتم دچار کابوس
ديدم به خواب حافظ توي صف اتوبوس
گفتم: سلام حافظ گفتا : عليک جانم
گفتم: کجا روي؟ گفت والله خود ندانم
گفتم : بگير فالي گفتا نمانده حالي
گفتم: چگونه اي؟ گفت: در بند بي خيالي
گفتم که تازه تازه شعر و غزل چه داري؟
گفتا که مي سرايم شعر سپيدباري
گفتم: ز دولت عشق، گفتا: کودتا شد
گفتم: رقيب، گفتا: کله پا شد
گفتم: کجاست ليلي؟ مشغول دلربايي؟
گفتا: شده ستاره در فيلم سينمايي
گفتم: بگو، ز خالش، آن خال آتش افروز؟
گفتا: عمل نموده، ديروز يا پريروز
گفتم: بگو ز مويش، گفتا که مش نموده
گفتم: بگو، ز يارش، گفتا ولش نموده
گفتم: چرا؟ چگونه؟ عاقل شده است مجنون؟
گفتا: شديد گشته معتاد گرد و افيون
گفتم: کجاست جمشيد؟ جام جهان نمايش؟
گفتا: خريده قسطي تلويزيون به جايش
گفتم: بگو، ز ساقي حالا شده چه کاره؟
گفتا: شدست منشي در دفتر اداره
گفتم: بگو؛ ز زاهد آن رهنماي منزل
گفتا: که دست خود را بردار از سر دل
گفتم: ز ساربان گو با کاروان غم ها
گفتا: آژانس دارد با تور دور دنيا
گفتم: بگو، ز محمل يا از کجاوه يادي
گفتا: پژو، دوو، بنز يا گلف نوک مدادي
گفتم که قاصدت کو آن باد صبح شرقي
گفتا که جاي خود را داده به فاکس برقي
گفتم: بيا ز هدهد جوييم راه چاره
گفتا: به جاي هدهد ديش است و ماهواره
گفتم: سلام ما را باد صبا کجا برد؟
گفتا: به پست داده، آورد يا نياورد؟
گفتم: بگو ز مُشکٍ آهوي دشتِ زنگي
گفتم: سراغ داري ميخانه اي حسابي؟
گفتا: آنچه بود از دَم گشته چلو کبابي
گفتم: بيا دو تايي لب تر کنيم پنهان
گفتا: نمي هراسي از چوب پاسبانان؟
گفتم شراب نابي تو دست و پا نداري؟
گفتا که جاش دارم وافور با نگاري
گفتم: بلند بوده موي تو آن زمان ها
گفتا : به حبس بودم اَز ته زدند آن ها
گفتم: شما و زندان؟ حافظ ما رو گرفتي؟
گفتا: نديده بودم هالو به اين خرفتي

---

كفش يادگاري 

مرا هست كفشي ز عصر حجر / كه ميراث مانده ز جد پدر 

شريك غمش بوده و شاديش / به پا كرده در جشن داماديش 

خدايش بيامرزد آن زنده ياد / كه از خود هم اين ارث بر جا نهاد 


چو هي ميبرم پيش هر پينه دوز / ز مغزش پريده است برق و فيوز! 


بود چون كه جان سخت چون كرگدن / بپوشم به هر گاه و بيگاه من 


هر آنچه ز وزنش گويم كم است / كه سنگين چنان كله رستم است 


ز پايم بود چند سانتي گشاد / چو پاپوش افراسياب و قباد 


مرتب به پايم لخ لخ كند / ندارد چو كف پاي من يخ كند 


ز بس خورده اقسام واكس و پماد / مرا رنگ اصلش نيايد به ياد 


ولي من ز باباي جنت پناه / شنيدم كه رنگش بوده سياه 


بسي نعل خورده است بر تخت آن / شاه سم قاطر پادگان! 


به هر سوي آن خورده صد دانه ميخ / فرو ميرود توي پايم چو سيخ 


همي‌ترسم آخر به جرم قاچاق / كه مامور گردد برايم براق 


كه اين جزو آثار تاريخي است / چرا كه خطوط تهش منحني است 


اگر عمر باقي است، سال دگر / سپارم من آن را به امواج بحر 


كه تا همچو زورق همراه باد / رود گويي اصلا ز مادر نزاد 


و يا ميزنم واكس بر رويه‌اش / گذارم سپس داخل موزه‌اش
   

---

نامه ی لیلی به مجنون

گـلـه مـیـکـرد زِ مـجـنـون لـیـلـی کـه شـده رابـطـه‌ مـان ایـمـیـلـی
حــیــف ازان رابـطـة انـسـانـی کـه چـنین شـد کـه خـودت میدانی
عـشــق وقـتـی بـشـود دات‌کـامی حـاصلـش نـیـسـت بـجـز نـاکـامـی
نـازنـیـن خـورده مگـر گـرگ تورا؟ برده یا “دات‌کام” و”دات اُرگ” تورا؟
بــهــرت ایـمـیـل زدم پـیشـترک جـای “سابجکت” نـوشـتم بـه درک
بـه درک گـر دل مـن غمگین است بـه درک گـر غم مـن سنگین است
بـه درک رابـطـه گر خورده تَـرَک قـطـع آنـهم بـه جـهـنـم، بـه درک!
آنـقـدر دلـخـور ازیـن ایـمـیـلـم کـه بـه ایـن رابـطـه هـم بـی ‌مـیـلم
مـرگ لـیـلی، نِت و مِت را ول کن هـمـه را جای “اوکِی” ، “کنسِل” کن
OFF کـن کـامـپـیـوتـر را جـانـم یـار مـن بـاش و بـبـیـن مـن ON ام
اگـرت حـرفـی و پـیـغـامـی هسـت روی کـاغـذ بـنـویـس بــا دسـت
نــامـه یـک حـالـت دیـگـر دارد خـــط ِ تـو لـطـف ِ مـکـرر دارد
خسته ازFont و زِFormat شده‌ام دلـخـور از گـردالـیِ @ شــده‌ام
کرد “ریـپـلای” بـه لـیـلـی مـجـنـون که دلم هست ازین “سابجکت”خون
بـاشـه فـردا تـلـفـن خـواهـم کـرد هرچه گفتی کـه بکن خـواهم کـرد
زودتـر پـیـش تـو خـواهـم آمـد هی مـرتـب بـه تـو سر خـواهـم زد
راسـت گـفتـی تـو عـزیـزم لـیـلـی دیــگر از مــن نــرسـد ایـمـیـلی
نـامـه ‌ای پـسـت نـمـودم بـهـرت بـه امـیـدی کـه سـرآیـد قـهـرت

---

عاقبت چت 

شدم با چت اسیر و مبتلایش / شبا پیغام می دادم از برایش
به من می گفت هیجده ساله هستم / تو اسمت را بگو، من هاله هستم
بگفتم اسم من هم هست فرهاد / ز دست عاشقی صد داد و بیداد
بگفت هاله ز موهای کمندش / کمان ِابرو و قد بلندش
بگفت چشمان من خیلی فریباست / ز صورت هم نگو البته زیباست
ندیده عاشق زارش شدم من / اسیرش گشته بیمارش شدم من
ز بس هرشب به او چت می نمودم / به او من کم کم عادت می نمودم
در او دیدم تمام آرزوهام / که باشد همسر و امید فردام
برای دیدنش بی تاب بودم / زفکرش بی خور و بی خواب بودم
به خود گفتم که وقت آن رسیده / که بینم چهره ی آن نور دیده
به او گفتم که قصدم دیدن توست / زمان دیدن و بوییدن توست
ز رویارویی ام او طفره می رفت / هراسان بود او از دیدنم سخت
خلاصه راضی اش کردم به اجبار / گرفتم روز بعدش وقت دیدار
رسید از راه، وقت و روز موعود / زدم از خانه بیرون اندکی زود
چو دیدم چهره اش قلبم فرو ریخت / توگویی اژدهایی بر من آویخت
به جای هاله ی ناز و فریبا / بدیدم زشت رویی بود آنجا
ندیدم من اثر از قد رعنا / کمان ِابرو و چشم فریبا
مسن تر بود او از مادر من / بشد صد خاک عالم بر سر من
ز ترس و وحشتم از هوش رفتم / از آن ماتم کده مدهوش رفتم
به خود چون آمدم، دیدم که او نیست / دگر آن هاله ی بی چشم و رو نیست
به خود لعنت فرستادم که دیگر / نیابم با چت از بهر خود همسر
بگفتم سرگذشتم را به «جاوید» / به شعر آورد او هم آنچه بشنید
که تا گیرند از آن درس عبرت / سرانجامی ندارد قصّه ی چت

---

نبرد جومونگ و رستم 

کنون رزم جومونگ و رستم شنو، دگرها شنیدستی این هم شنو

به رستم چنین گفت اون جومونگ!

ندارم ز امثال تو هیچ باک
که گر گنده ای من ز تو برترم
اگر تو یلی من ز تو یلترم

رستم انگار بهش برخورد، یهو قاطی کرد و گفت:

منم مرد مردان ایران زمین
ز مادر نزادست چون من چنین
تو ای جوجه با این قد و هیکلت
برو تا نخورده است گرز بر سرت

جومونگ چشماشو اونطوری گشاد کرد و گفت:

تو را هیچ کس بین ایرانیان
نمی داندت چیست نام و نشان
ولی نام جومونگ و سوسانو را
همه میشناسند در هر مکان
تو جز گنده بودن به چی دلخوشی
بیا عکس من را به پوستر ببین
ببین تی وی ات را که من سوژشم
ببین حال میدن در جراید به من
منم سانگ ایل گوکه نامدار
ز من گنده تر نامده در جهان
تو در پیش من مور هم نیستی
کانال ۳ رو دیدی؟ کور که نیستی

در اینحال رستم پهلوان، لوتی نباخت و شروع به رجز خوانی کرد:

چنین گفت رستم به این مرد جنگ
جومونگا ! تویی دشمنم بی درنـگ
چنان بر تنت کـــوبم ایـــن نعلبکی
که دیگر نخواهی تو سوپ، آبــکی
مگـــر تو نـــدانی که مـن کیستم؟
من آن (تسو) سوسولت! نیستم
منم رستم، آن شیر ایــران زمین
(بویو) کوچک است در نگاهم همین

بعد از رجز خوانی رستم پهلوان، جومونگ از پشت تپه ای که آنجا پنهان شده بود آمد:

جومونگ آمد از پشت تل سیاه
کنارش(یوها) مــادر بی گنـاه!
بگفت:هین! منم آن جومونگ رشید
هم اینک صدایت به گوشــم رسید
(سوسانو) هماره بود همسرم
دهــم من به فرمان او این سرم
چون او گفته با تو نجنگم رواست
دگر هر چه گویم به او بر هواست!

و بعد از حرفهای جومونگ درد دل رستم آغاز گردید:

و این شد که رستم سخن تازه کرد
که حرف دلش گفت (پس کو نبرد؟!)
بگفت ای جومونگا که حرف دل است
که زن ها گـــرفتند اوضــاع به دست
که ما پهلوانیم و این است حالمان
که دادار باید رسد بر دل این و آن!

و اینچنین شد که دو پهلوان همدیگر را در آغوش گرفتند و بر حال خود گریه سر دادند:

بگذار تا بگرییم چون ابر در بهــــــاران
کز سنگ ناله خیزد بر حال ما جوانان!